Sukces młodych poetów

       W maju odbyła się  IX edycja Powiatowego Konkursu Literackiego po hasłem: „Ks. Jan Twardowski- poeta od biedronek”. Miło nam zakomunikować, że laureatami pierwszych trzech miejsc w kategorii klas VII-VIII są uczniowie naszej szkoły:

I miejsce: Wiktoria Stryjek- kl. VIIIa

II miejsce: Wiktoria Wojtkowska- kl. VIIIa

III miejsce: Olga Ślepowrońska- kl. VII.

Również w kategorii klas IV-VI  wyróżnienie  zdobył Miłosz Dybowski.

Wiktoria Stryjek kl. VIIIA

Pamiętnik

Słońce zachodzi, dzień powoli znika,

A ja znów sięgam do swego pamiętnika.

Przelać na papier swe odczucia muszę,

Bo z namiaru żalu czuję, że się duszę.

Widziałam dzisiaj chłopca małego

Na ławce w parku łzami zalanego.

Opowiadał mamie o koledze w szkole,

Który przeżywa wielką niedolę.

Uciekać musiał ze swej Ukrainy,

Bo tam były już tylko ruiny.

Wziął ze sobą jedynie plecak mały.

Zostawił swój dobytek cały.

Wszystko, co było ważne i drogie,

Bo w jego miasto weszło wojsko wrogie.

On, jednak zamiast załamywać ręce,

Niósł swym kolegom uśmiech w podzięce.

Za dobroć, życzliwość, przyjaźń okazaną.

Tak bezinteresownie przez Polaków daną.

Serce się cieszy i zarazem wzrusza,

Bo ta historia najtwardszych porusza.

Jasne się stają książkowe przesłania

O ludzkiej wierze, nadziei, zdolności kochania.

I taki morał w swojej głowie widzę,

Którego ani trochę się nie wstydzę,

Że to, co z serca jest przez nas dane,

Nigdy przez Boga nie będzie zapomniane.

Wiktoria Wojtkowska kl. VIIIA

Modlitwa

Każdy dzień jest wielką niewiadomą

Schowaną za rozpaczy osłoną.

Nasza wolność znika sprzed oczu,

A my bezradni próbujemy to zatrzymać.

W oddali tylko czołgi i karabiny,

Wrogie wojska ulicami miast się przemieszczają.

Inni uciekają !

Inni walczyć chcą i wszystko z siebie dają!

Pisk, huk!

Modlimy się za lepsze jutro.

Krew rozlewa się wszędzie.

Co z nami będzie?

Boże dopomóż nam!

Czy to się skończy?

Czy coś  z nas zostanie?

Błękitne niebo nad bolejącą Ukrainą.

Bezbronni, niewinni ludzie giną.

Wojownicy – zgarbieni, wygłodzeni, we krwi zbroczeni

Idą walczyć przez gruzy Ziemi.

Za trumnami ukochanych idziemy

I tylko w tęsknocie toniemy.

Płaczące dzieci z matkami granice przekraczają.

Do Polski uciekają!

Ze swej ojczyzny!

Całe życie porzucają,

Tylko wspomnienia i myśli w głowie mają.

Boże dopomóż nam!

Niech nigdy to nie będzie zapomniane

I Rosji darowane!

Olga  Ślepowrońska kl. VII

Trudne czasy

Czas trudny

Od lat takiego nie było

Rzeczywistość stoi w miejscu

Zabiegana ludzkość

Potrzeb innych nie widzimy

Tradycja? – gdzieś znika

Przyjaźń – ważniejsza czy pieniądze?

Współczucie?

Te wartości też znikają

Jak piasek między palcami się przesiewają

Zapomniany wiersz!

On może  być kluczem na odrodzenie

 Miłosz Dybowski

 Dziękuję Ci!

Gdy koniec pandemii ogłoszono w TV

i nie walczysz już z ostrym cieniem mgły,

rzuć pamięcią wstecz i zastanów się!

Ty, co z dnia na dzień śledziłeś statystyki.

Ty, co „ dobrze mówiłeś” ucząc się z TVP matematyki.

W szkole koleżanek nie widziałeś ponad dwa lata.

I tylko „ ucz się, ucz się ”powtarzali mama i tata.

Później w szczepionce widząc nadzieję na powrót do normalności,

cieszyłeś się, że wychodząc z czterech ścian, mogłeś zaznać znowu wolności.

Zdjąłeś maskę lecz nie zapomnij o czasie złym.

Spiesz się kochać wszystkich, co żyją na świece tym

i mów im: „Dziękuję Ci po prostu, że jesteś ”przyjacielem mym.